El Şifa hastanesini, altından geçen tünellerde Hamas gizleniyor, diyerek yerle bir edip kullanılmaz hale getirdiler. Şimdi aynısı Refah'taki Yusuf El Najar hastanesine yapılıyor. 

Ayrıca şehre tüm giriş çıkışlar kapatıldı, şehre elektrik verilmiyor. İnsani yardımların hiçbiri Gazze'ye ulaştırılamıyor.

Artık birilerinin dur demesi lazım. Artık bu sessiz seyirci hali bitmeli. 

Benim zihnimi bu fotoğraftan daha çok kurcalayan soru şu; 

niye taban tabana zıt kesim -ki umarım CHP açısından taban tabana zıt ifadesi geçerliliğini koruyordur- bir süredir kendi yayın organlarında Özgür Özel övüyor?  

Abdülkadir Selvi'nin başlattığı bu övgü furyasının altında ne yatıyor?

Ek dip(siz) not; Özgür Özel’in mevcut yönetimdeki siyasi partilerin yöneticileriyle yaptığı görüşmelerin sebebini de zihnimde henüz oturtamadım. 

Demokratik ülkelerde karşılıklı ziyaretlerin, görüş alışverişlerinin halk için olumlu yönleri olduğunu biliyorum elbette. 

Ve fakat "Türkiye demokratik bir ülke mi?" sorusu, "mevcut durumu, ülkeyi yirmi küsur yıldır yöneten mevcut yönetimle ılımlı bir siyaset yaparak çözmek mümkün mü?" sorusu, "her kesimden halkı kucaklamak ile, halkın belli bir kesimini bilinçli bir şekilde cahilleştirenleri, halkın belli bir kesiminin dini ve milli duygularını sömürerek ve yalanla, yolsuzlukla iktidarda kalmayı sürdürenleri kucaklamak aynı mı?" sorusu ve daha niceleri huzur vermiyor. 

Ekli dip not ( ; )

Hiç uyanamamaktan korktuğum, hiç bitmeyecekmiş gibi hissettiren bir karabasan... 

Almanya'da, yaşadığım çevrede son altı ayda; "selamünaleyküm" diyen kişiler; antisemit, "şalom" diyen kişiler; siyonist, "barış olsun", "ateşkes ilan edilsin", "çocuklar ölmesin" diyen kişiler yine; antisemit ve 7 Ekim'de yaşananlara "katliam" diyenler; siyonist ilan ediliyor. Üstelik ben yaşadığım çevrede desem de genele yayıldığında da durumun farklı olmadığını okuyor, işitiyorum.

Bir yerde çocuklar, masum insanlar öldürülüyorsa, bu; kötüdür. Ne öldürülenlerin kimliği ne de öldürenlerin kimliği durumu değiştirmez. Haklılık, haksızlık aranmaz, ihtimaller arasında seçenek aranmaz, sadece kötüdür, kötülüktür, o kadar.

Filistin'de şu an yaşananlar için, 7 Ekim milatmış gibi davrananlar, düşünenler var. Olmadığını burada uzun uzun anlatmayı kendime görev edinmeden derim ki; 7 Ekim'de yaşanan kötüydü. Tıpkı ardından ve öncesinde yaşananlar gibi. 

Ve maalesef biliyorum ki; kötüye kötü, yanlışa yanlış denilmedikçe dünyada barış mümkün değil. Tıpkı iyiye, iyi, doğruya doğru denilmedikçe ayrımcılığın son bulamayacağı gibi.

Ailesini Holokost cehenneminde kaybetmiş Yahudiler, İsrail ordusunun, sivil halka yaptıklarına içtenlikle "dur" diyebiliyor, İsrail hükümetini eleştirebiliyorsa; onlara "antisemit" denebilir mi?

İsrail ordusunun yaptıkları karşısında, bu yaşananları tüm Yahudilere, tüm İsraillilere atfetmek mümkün değil, diyen, 7 Ekim'de yaşananları kınayan Filistinlilere "siyonist" denebilir mi?

Avrupa'da, en çok da Almanya'da, İsrail hükümetini eleştirmek bir tabu. Kaldı ki -tüm- Yahudileri mevcut hükümetin tutumuyla bir tutan, yargılayan, zan altında bırakan antisemit eleştirilere ben de karşıyım. Yahudilere yönelik düşmanlığın, nefretin ve bağlantılı şiddetin, ayrımcılığın artması yönünde ciddi korkularım var. Özellikle Almanya'da yaşayan Yahudilerin korkularını ve bu korkuları, tarihi utanç ve borç nedeniyle en aza indirmeye çalışan politik duruşu anlıyorum. Anlamadığım ve asla anlamayacağım, bu borcun bedelini niye Filistin halkı ödüyor? Niye çocuklar ölüyor?

Cevabı yok!..

Hiç uyanamamaktan korktuğum, hiç bitmeyecekmiş gibi hissettiren bir karabasan.. 

Karabasan mı gerçekten yoksa uyanırım ümidiyle karabasan diyerek kendimi kandırdığım kapkara gerçek mi?..

Bazı haber kanalları, şahlanan ekonomi haberlerinden fırsat bulsa da; Fransa polisinin, yasal haklarını kullanan göstericilere uyguladığı şiddet haberlerini verse!..

Geçmiş zamandan birkaç çarpıcı başlık;

kadın emeğinin karşılık bulduğu

çocukların işçi değil, sadece çocuk olduğu

ve

emekçinin canının ekmekten ucuz olmadığı

bir 

1 Mayıs 

için!..