bazen diyorum ki
yaz
sonra
ne gerek var ki
çocuklar ölüyor
kurulan
hatta kurulmayan
uzun ya da kısa
tüm cümleler
çocukların ölmesine engel olmuyor
çocuklar ölüyor
çocuklar öldürülüyor
dünyanın en ağır cümlesi bu
çocuklar öldürülüyor
ve
çocukların öldürüldüğü bir dünyada
lanet olsun
dan başka bir cümle
hiçbir anlam ifade etmiyor
çünkü
çocuklar
hala
ölüyor
öldürülüyor
Bugün Hanuka Bayramının başladığı gece. Az önce yerel televizyon kanalında Braunschweig Yahudi Cemaati Başkanı çok güzel bir konuşma yaptı. Özellikle "elbette terör saldırısını kınıyoruz, rehinelerin sağ ve sağlıklı bir şekilde ailelerine kavuşmalarını diliyoruz ama aynı şekilde Filistindeki sivil halkın yaşadıklarını da görmezden gelemeyiz o yüzden çatışmaların bir an evvel son bulmasını istiyoruz. Biz bu yıl ilk ışığımızı barış için yakacağız" sözleri beni çok etkiledi.
Demem o ki Yahudilere karşı sistematik olarak büyütülen nefret ve tehlikeli boyuta varan kışkırtmaya da dur demek gerek. Sadece Almanya'da değil, İsrail'de de hükümetin tutumunu desteklemeyen çok insan var. Barış, nefretle, silahla, kanla, ölümle sağlanmaz.
“Hanukkah sameach!”
Daha önce herhangi birine "heteroseksüel misin?" diye sordunuz mu -ki- kendinizde "homoseksüel misin?" diye sorma yüzünü buluyorsunuz.?
Aaa pardon, yüzsüzlük tam da böyle bir şeydi zaten değil mi?
Yetişkin ve zihinsel yetisi yerindeki insanların kiminle seks yaptığı ve dahi yapmadığı -hele de kimseye fiziken ve ruhen zarar vermiyorsa- kimseyi ilgilendirmez. Kimse kimsenin özel hayatının bekçiliğini yapamaz ve özel hayatı hakkında söz sahibi değildir.
Sizinle aynı görüşü paylaşsın, paylaşmasın; siz, onu gazeteci olarak sayın ya da saymayın; bir gazeteci haber yaptığı için tutuklanıyorsa karşı çıkmalısınız. Basının özgür olmadığı bir ülkenin geleceği çok karanlıktır hatta yoktur...
"Konuşmak" dedi, "aynı çatı altında yaşadığım, kanunen ailem olan insanlarla yapamadığım bir şey." Ellerine baktı, sağ elinin parmakları, sol elinin parmaklarında geziniyordu. İzlediğimi fark edince ellerini bacaklarının üstüne avuçları alta gelecek şekilde yerleştirip bir iki ileri geri sürtüp ayağa kalktı. "Daha ne kadar yaşayacağım bilmiyorum, kimse de bilemez ama ben o evde kalmaya devam edersem; konuşmaya, dinlemeye, duymaya hasret öleceğim, bunu çok iyi biliyorum" dedi.
"Ah çocuk!
İşte bu anlattığın insanın en büyük eksiği, konuşmak ve dinlemek. Oysa insana kelimeler bahşedilmiştir, fikirlerini, duygularını dillendirebilsinler diye. Gel gör ki sessizliğin gürültüsünde boğulan o kadar çok insan var ki" demedim.
"Ölümü düşünmek için çok gençsin, hele ikimiz birbirimizi dinleyip anlayalım, sonra da ailenle konuşup bir çözüm bulalım bu seni bu kadar üzen sessizliğe" dedim.