Fesleğen kokusunu hissetmek için soluduğum havada, rüzgara gerek yoktu, dizelerini ezbere bildiğim şairim.. 

Devrim ateşini söndürmemek için bazen öfkemi bazen umudumu dizelerinle anlattım.

Dilim dönmediğinden değil, yüreğime sakladığım için kimi zaman sevdayı, şiirlerine sığındım yıllarca. 

Bilirim, şairler ölmez. 

"hayatı sürdürecek sevdalardır çünkü"

Ve fakat daha çok bilirim ki;

"gidersen yıkılır bu kent kuşlar da ölür

bir tufan olurum sustuğun her yerde"

Şairim, gitme, diyemiyorum, bir gün hepimizin gideceği yere, git, demem zaten mümkün değil. 

"Ayrılığın da vardır elbet vakti saati

Ve gitmek

Daima bir itirazdır bu dünyaya"