Birazdan çıkacağız yola ve ben dönerken kendi yaşam alanıma, yaşanmayan bir hayatın insanlarını geride bırakacağımı biliyorum, tüm çaresizlikleri, tüm ümitsizlikleriyle.

Daha dün bir arkadaş bana, niye Allah'a/Tanrı'ya inanmadığımı sordu, ona, inançlı bir çevrede doğmadım, herhalde onun için, dedim. Aslında inançlı biri olsaydım da; bu hayatta gördüklerimle çoktan kaybetmiş olurdum. 

Oysa ne çok isterdim, insanın insana saygı duymasını. Sadece insana değil tabii, tüm canlılarıyla, tüm varlığıyla doğanın bütününe, bütünlüğüne. Ne çok isterdim; insanın insanca yaşamasını. Sevgiyle, saygıyla, barış içinde ve aydınlık..