Türkiye'nin hukukun işlediği, laikliğin uygulandığı, düşünenin, üretenin; ölü, tutsak, sürgün, ilticacı olmadığı bir ülkeye yeniden dönüşmesi için kararlı ve doğru bir adım atılmalı artık. Yıllardır bir ampulün kararttığını aydınlatmaya çalışanlar mum gibi yanıp eriyor.
Halkın büyük bir kesimi, bir kez daha mecbur bırakıldığı bir adaya oy vermek istemiyor. Hep 'bir oy bir oydur' derim, çünkü bir oy, biricik ve yine de güçlü, önemlidir. Ve ben ilk kez mecbur bırakıldığım bir adaya oy vermektense; fevri olmayan bir kararla sonuncu oyumu kullanmadan vatandaşlık hakkımdan feragat edeceğim.
Elbette bu isyanın, serzenişin tek muhatabı benim. "Davulun sesi" ve "tuzun kuruluğu" ile ilgili çok şey söylendi, çok dinledim, çok sustum, çok söyledim. Oysa hiçbir şartta ve zamanda ülkeme, ülkemde yaşananlara ve ülkem insanlarına duyarsız kalmadım. Acılarını, sorunlarını, yokluklarını ve yoksunluklarını bildim, hissettim. Eğitimin, haber alma hakkının, hukukun aldığı darbeleri bildim, yumruk gibi hissettim. Çocukların karartılan geleceğini, gençlerin umutsuzluğu, kadınların yalnız bırakılışını uzak varsayılan ama nefes kadar yakın bildim, hissettim. Aslında bundan size ne olsa da işin gerçeği, ben, hiçbir zaman kendi konfor alanımdayım anlayışına sığınıp "bana ne" demedim. Ülkemi her şartta ve zamanda sevdim, çok sevdim.
O yüzden, benden öte bencillikten bağımsız; ülkem için belki de son kez verilecek olan demokrasi mücadelesine, özgürlükten, laiklikten, hukuktan, eğitimden, aydınlıktan yana yani çocuklardan, gençlerden, halktan yana olan, halkları, dinleri, dilleri ayrıştırmayacak birinin aday gösterilmesini temenni ederim.
Ülkem bunu hak ediyor. Bazı kesimler inkar etse de mevcut yönetimin bile isteye cahil bıraktığı ötesi cahilleştirdiği halk da dahil ülkemin tüm bireyleri bunu hak ediyor. Kimseyi ötekileştirmeden her insan, insanlık onuruyla yaşamayı hak ediyor diyerek; cumhuriyetin yüzüncü yılında, yeniden demokratik, laik bir hukuk devletini ülkem ve ülkem insanı hak ediyor.
Kahrolsun istibdat yaşasın hürriyet!
D.K.